Bugün günlerden pazar. Ankara'da sonbahar kendini belli ediyor. Hava kapalı ve serin. Böyle havalar benim canımı sıkar.
Evde bir koşuşturma. Yarın işbaşı, bugünü iyi değerlendirmek lazım. Annem evin temizliği derdinde. Ütü, çamaşır vs yetişmesi lazım. Benim yazlıklarımı kaldırmam, ders çalışmam, dışarıda hafta içi vakit bulamadığım işlerimi halletmem gerek. Babamda da aynı haller...
Yaşamı sorguladığım zamanlardayım yine. Bunun için mi geldik bu dünyaya? Tüm hafta içi gözümüzü hafta sonuna dikip hafta sonu da işlerimizi halledebilelim diye koşturmak için mi? Hafta içi it gibi çalışıp hafta sonu da dinlenemeden yeni bir haftaya başlayalım diye mi? Mutlu olmak uğruna çabalayıp mutlu olamadan hayata gözlerimizi yumalım diye mi? Kahrol sistem!
