Büyüdüm

Küçük bir kız çocuğu olarak kalmak isterdim.
Tek derdi annesini taklit edip babasından ilgi görmek olan,
Kaygıdan, korkudan uzak, ölüm nedir bilmeden,
Kaybetme korkusunu her daim içinde hissetmeyen bir kız çocuğu...
Kafasında binbir düşünceyle değil de yakında alınacak oyuncağın heyecanıyla uykuya dalan,
Sabahları bir önceki gecenin hüznünü gizlemek için maske takan değil de pembe tokalarını takan kız çocuğu olarak kalmak isterdim.
Üzüntüsünü saniyeler içinde oyuna dalıp unutabilen,
Her daim annesinin koynunda huzurlu hissedebilen,
Hiç bilmeden büyüdüğünde onu neler beklediğini yalnızca abla olmak için büyümek isteyen bir kız çocuğu olarak kalmak isterdim.
Annesinden göz yaşlarını değil de yediği çikolatanın ambalajını saklayan kız çocuğu olarak kalmak isterdim.
Daima güçlü gözükmesi gerektiği dayatılan, bu yüzden çoğunlukla içine ağlayan kadın değil de istediği her yerde umarsızca ağlayabilen kız çocuğu olarak kalmak isterdim.
Ama kalamadım ve büyüdüm. Dedemi, canımı, çocukluğumu kaybettim daha da büyüdüm. Büyüyorum...